Nie umiem wykrzesać z siebie tego co siedzi w mojej głowie. Słowa, setki tysiące surrealnych słów, metafory na temat prześwitujących żyłek w liściu gdy promienie słoneczne padają nań, wywołując reakcje fotosyntezy. Rozważania na temat bycia i niebycia, na temat atomowej teorii budowy materii, atomy w moim mózgu, ciało moje zbyt naiwne by wierzyć teoriom, schematom stanowiącym kwintesencje zwykłości. Czy mówiłam Ci już, że pelargonie przekwitły, że małą pralnię w stylu amerykańskim zamknięto ? Szukam tej starej spódnicy w róże, niemożliwe, cholera, dałabym głowę , że ją stamtąd zabrałam. Tkwię tu i myślę o tej samej miłości, o której myślałam mając ją na sobie. Róże wyblakły, pokolenie dzieci kwiatów odeszło, za późno już by cytować Johna Kaya za późno nawet na Dylana. Ten świat nie jest dla mnie ale dla innych, bardziej ulotnych stworzeń, bardziej trwale istniejących, i mniej podatnych na grzech niestałości.